มันยากที่จะจดจำ
ถึงการกอดแค่ไม่กี่ครั้ง
เส้นกั้นบาง ๆระหว่าง
สิ่งที่ผมเห็น
กับสิ่งที่ผมคิดว่าเห็น
มันจางมาก
ผมจำได้ว่า มันเป็นหน้าร้อน
ที่เหน็บหนาว..
และยังจะหนาวขึ้นอีกเรื่อย ๆ
ในบ้านเราเองก็เหมือนกัน
และคนในเมือง ต่างคอยจับผิดแม่ทุกย่างก้าว..
ผมจำได้หลายเหตุการณ์เลย
ถึงจะไม่ค่อยเข้าใจมากนัก แต่ตอนนี้..
มันก็ผ่านมานานแล้ว
พวกผึ้งกำลังเต้นรำ
เสียงกระซิบพวกนั้น
ความลับมีอยู่ทุกที่
ผมจะรู้ได้ยังไง..ว่าอะไรจะเกิดขึ้น ?
เมื่อมันถูกเปิดเผย
♪ Down by the river
♪ Where the green wicks grow
♪ There sat Irene giving him a bow ♪
♪ Up came Charlie's dad and kissed her on the bum... ♪
หน้าบึ้งเชียว ชาร์ลีน้อย
นี่ลูกไปโดนอะไรมาอีกแล้วเนี่ยย ชาร์ลี วีคส์?
โจ ขโมยลูกแก้วของผมไป
แล้วได้นับ1 ถึง10 รึเปล่า ?
ผมนับแล้ว แต่เค้าก็เอาของผมไปอยู่ดี
กลับบ้านไปดื่มชากันเถอะลูก
แล้ว..
คืนนี้จะให้บอกว่าไปไหน ถ้าแม่เธอมาถาม?
โบสถ์ไงล่ะ
พี่ก็มาด้วยสิ
แม่บอกว่า พี่เคยชอบเต้นไม่ใช่เหรอ ?
ก็ใช่ พนันว่า เธอไม่ได้พูดแค่นี้แน่ ๆ
ชาร์ลี แม่ไม่อยาก ให้มีของพวกนี้ไว้ในบ้าน
เอาไว้ขว้างลงน้ำฮะ พ่อบอกว่า เราจะไปกันตอนหน้าร้อน
แม่ไม่แน่ใจนะ
ว่าพ่อจะกลับมาเมื่อไหร่ ชาร์ลี
ผมอยากไปหาหินมาเพิ่ม เอาไว้ให้พ่อฮะ
ดูเหมือนว่า เค้าจะเข้าห้องกับเธอแล้ว..
แอบเจ้าของบ้านเข้าไป
โบกมือให้ ป้าแพมด้วย
แล้วเจอกันพรุ่งนี้นะ
บายครับ
ชาร์ลี รองเท้า
-แม่ครับ? -ว่าไงลูก
อยากให้ผมอ่านหนังสือให้ฟังมั้ยฮะ?
จ้ะ
นั่นดีมากเลย
"มันเป็นเวลาบ่ายโมง ตอนเราออกจากบ้าน เลขที่ 3 ลอริสต์ตัน การ์เด้น"
"เชอร์ล็อค โฮล์ม พาฉันไปยัง สถานีโทรศัทพ์ที่ใกล้ที่สุด.."
ปล่อยเค้าซะ!
ชาร์ลี ?
เดี๋ยวนะ เดี๋ยว ช้าๆหน่อย
เป็นอะไรรึเปล่า?
พวกนั้นมันว่าแม่
มาเถอะ
ผมไม่อยากให้แม่รู้เรื่องนี้เลย
ไม่ต้องห่วง เราจะหาทางกัน
เชิญค่ะ
ตายจริง! เกิดอะไรขึ้นคะ?
ผมสะดุดก้อนหินล้มครับ
ขอฉันดูตรงที่เจ็บหน่อยได้มั้ย?
ฉันชื่อคุณหมอ มาร์คัม หนูชื่ออะไรจ้ะ?
-ชาร์ลีฮะ -ไปโดนมาเมื่อไหร่?
-ตอนเลิกเรียนครับ -คุณเป็นพี่เค้ารึคะ ?
-ลูกพี่ลูกน้องค่ะ -แล้วแม่เค้าล่ะ ?
แม่เป็นอิสุกอิใสครับ
ชาร์ลี
แค่ช้ำน่ะ
ไม่มีอะไรหัก
-นั่นมันรังผึ้งนี่ -หนูชอบผึ้งมั้ย ?
ครับ
พวกมันสร้างรังขึ้นด้วยปาก
มีผู้ชายคนหนึ่ง ทำมันขึ้นจากสิ่วกับค้อน
ใครฮะ?
พ่อฉันเองจ้ะ
เค้าเคยเป็นหมอที่นี่
ตอนนี้เค้าอยู่ไหนครับ?
เสียแล้วน่ะ
มีรังผึ้งอยู่ที่สวนของคุณด้วยฮะ
อยากมาดูมั้ยล่ะ?
โอเค งั้นแวะมาวันอาทิตย์ แล้วฉันจะพาเธอไปดูนะ
ขอบคุณค่ะ
ไม่ต้องห่วง เค้าอยู่กับฉันเอง โทษทีนะ
-อยู่นี่เอง - พี่รออยู่แน่เลย
-ลูกไปอยู่ไหนมา? -ฉันพาเค้าไปร้านขนมมา
แล้วเสื้อเค้าเหนียวไปหมด ก็เลยถอดออกน่ะ
เกิดอะไรขึ้นเนี่ย?
ผมสะดุดหินฮะ
พี่โอเคนะ?
ไปเปลี่ยนเสื้อกันดีกว่า ขอบใจนะ แอนนี่
งั้นให้ฉันอยู่เป็นเพื่อนมั้ย ?
ไม่
ไปใส่เสื้อกันเถอะ
ช่วงนี้เราต้องคอยระวัง ไม่ให้พวกเค้าย้ายรังไป
ถ้ารังมันใหญ่เกินไป
ผึ้งบางตัวจะหาบ้านใหม่
ดูสิ นี่คือน้ำหวาน
พวกผึ้งไปไหนกันครับ?
ทุกที่เลย
ที่ๆมืดและอบอุ่น
ฉันเคยเจอพวกมันที่ปล่องไฟด้วยล่ะ
ดูนี่สิฮะ
เธอชอบหนูน่ะ
เป็นผู้หญิงเหรอฮะ?
ผึ้งที่เราเห็นส่วนใหญ่ เป็นตัวเมียกันทั้งนั้น
รู้มั้ย..พ่อของฉันเคยบอกไว้ว่า เราควรเล่าความลับกับผึ้ง
แล้วพวกมันจะไม่หนีไปไหน
งั้นคุณบอกความลับกับผึ้งมั้ยฮะ?
ก็เคยนะ
ได้ผลมั้ยฮะ?
อืม พวกมันก็ยังอยู่ที่นี่นะ
บางทีพวกเค้าอาจจะจำได้
ทำไมถึงไปจากที่นี่เหรอครับ?
ฉันย้ายไปอยู่โรงเรียนประจำน่ะ
งั้นทำไมถึงกลับมาล่ะครับ?
ฉันอยากกลับมาบ้านอีกครั้งน่ะ
และพวกผึ้งก็คงจะตาย ถ้าไม่มีฉัน
นี่จ้ะ
เอาไว้จดสิ่งที่เธอสังเกตุเห็น
การเปลี่ยนของสภาพอากาศ, ที่ ๆเหมาะจะปลูกดอกไม้..
หรือจะเป็นอะไรก็ได้ที่อาจมีผล
คุณก็ทำแบบนี้เหรอฮะ?
หมอทุกคนก็ทำแบบนี้หมดแหละ
พวกเราสังเกตุ และเราก็รับฟัง
ถ้าเราตั้งใจฟังกันดีๆนะ
เราจะเข้าใจผู้คน แม้พวกเขาไม่พูดออกมาน่ะ
กับพวกผึ้งก็เหมือนกัน
แม่ของฉันกำลังเศร้า
แต่ฉันไม่รู้ว่าจะทำไงดี
คุณ วีคส์?
คุณนาย วีคส์? คุณเลยกำหนดจ่ายค่าเช่าบ้าน
อีกแล้ว
คุณนาย วีคส์ นี่เป็นการเตือนครั้งสุดท้าย
ทำไมแม่ไม่ออกไปเต้น สักหน่อยล่ะฮะ?
แม่ชอบเต้นกับลูกมากกว่าไง
เร็วฮะแม่
มาเลย
อันนี้ไม่ใช่ของห้องสมุดหนิ ชาร์ลี
คุณหมอที่ย้ายมาใหม่ ให้เป็นของขวัญฮะ
มีอะไรให้ช่วยคะ?
ฉันอยากจะคุยกับคุณหมอหน่อยค่ะ
และก็จะถามด้วยว่า ทำไมเค้าถึงชวนเด็กอายุ10ขวบมาที่บ้าน
แล้วยังมาหลอกล่อเค้าให้ กลับมาหา ด้วยไอ้นี่..
ไฮดี้เนี่ยนะ? -ใช่ ด้วยไฮดี้..
แม่ครับ!
คุณหมอกลับมารึยังคะ ?
ดีฮะ คุณหมอ มาร์คัม
หวัดดีจ้ะ ชาร์ลี
อ้าว...
ชาร์ลีแค่อยากมาดูพวกผึ้งน่ะค่ะ คงไม่ใช่การ"หลอกล่อ"หรอกนะคะ
คือฉันไม่รู้ว่า.. -แม่บอกผมว่าชอบเรื่องไฮดี้นี่ฮะ
ใช่แล้วจ้ะ เอ่อ..หนังน่ะค่ะ
ชอบ เชอร์ลีย์ เทมเพอร์ เหรอคะ? -ท่าเต้นค่ะ
อ้าว....ไม่เข้ากันหนิ
ไม่เลย ก็ได้อยู่
ขอโทษนะคะที่เค้ามารบกวน
ไม่เลยค่ะ
เค้าจะมาเมื่อไหร่ก็ได้
เค้ากำลังบอกความลับกับพวกมันอยู่
เค้าไม่เคยมีความลับกับฉันเลย
"ปิดบังเพื่อนบ้าน เท่าที่ใจปราถนา..
แต่ทุกอย่างที่เกิดขึ้น คุณต้องเล่าให้ผึ้งฟัง"
ประมาณนี้... ใช่งานของ คิปริง รึเปล่า?
ฉันว่า เป็นเรื่องงมงายของคนที่นี่น่ะ
อ๋อ แถวนี้มีเรื่องแบบนี้เยอะ
ที่จริง พวกผึ้งก็เริ่ม จำเสียงได้ขึ้นมาจริงๆนะ
บางครั้งเสียงฝีเท้าก็ด้วย
การสั่นสะเทือนน่ะ
โทษทีนะ ฉันไม่มีช้อนเลย
พ่อฉันเอาหลายอย่างไปประมูล ก่อนที่เค้าจะตาย
เค้าอยากให้คุณ มีชีวิตแบบไม่ใช้ช้อนเหรอคะ?
เค้าคิดว่าฉันจะขายบ้านน่ะ
บางทีอาจเป็นเรื่องที่ควรทำ
เค้าคงจะภูมิใจนะคะ ที่คุณมารับช่วงต่อ
ฉันว่าเค้าคงจะแปลกใจมากกว่า
ดัลลอป์ คงใช้เวลาสักพัก กว่าจะชินกับหมอผู้หญิง
มันทันสมัยไปหน่อย สำหรับพวกเค้าน่ะ
ฉันชอบนะ
คล้ายกับว่าเมืองนี้... อยู่เหนือกาลเวลาสำหรับฉันเสมอเลย
เหมือนกับ ตัวละครในยอดบทกวี"Tam O'Shanter"
จะมานั่งข้างๆเรา ที่ป้ายรถเมย์เลย
ฉันไม่ได้นึกถึงมันเลย
-คุณไม่ได้มาจากดัลลอป์ใช่มั้ย -ไม่ค่ะ ฉันเคยอยู่เมืองแถวๆแมนเชสเตอร์
พ่อฉันกับร็อบ พ่อของชาร์ลีน่ะค่ะ
เข้ากันไม่ได้
ก็เลย.. พอรู้ว่าฉันมีชาร์ลี
ฉันเลยหนีมาอยู่กับร็อบ
จากนั้นเค้ากลับไปรบ
ทิ้งฉันที่พูดสำเนียงบ้านเกิดไว้ที่นี่
และลูกที่อายุมากกว่า วันครบรอบแต่งงาน
พอเค้ากลับมา ก็เปลี่ยนไป
เหมือนเค้าไม่เคยกลับมาจริงๆ
ไม่มีใครพูดกับฉันนอกจาก ชาร์ลี ขอโทษนะคะ
บางทีมันรู้สึกเหมือนกับว่า..
..ฉันแปลกแยกจากทุกสิ่ง
แม้แต่ ชาร์ลี
คุณเคยรู้สึกแบบนั้นมั้ย ?
แม่ครับ! พวกมันจำผมได้!
แม่หัวเราะล่ะ
พวกเธอทำเหรอ ?
เราควรกลับได้แล้ว
ขอบคุณนะคะ
ยินดีต้อนรับค่ะ
คุณทั้งคู่เลย
รู้มั้ย ลูกบอกแม่ได้ทุกอย่างเลยนะ
ถ้าลูกสัญญาว่า จะพูดความจริงเสมอ
แม่ก็จะเชื่อลูก ทุกอย่างเลย
แม่ก็จะพูดความจริงกับผมใช่มั้ย ?
จ้ะ
สัญญาเลย
แล้วผมไปเจอผึ้งอีกได้มั้ยฮะ?
จ้ะ
ได้สิ
ถึงคุณพ่อ
ร็อบเลิกจ่ายค่าเช่าแล้ว
เธอก็รู้ว่า จะตามหาเค้าได้ที่ไหนนี่
คิดว่าเธอจะเปิดประตูให้ฉันเหรอ ?
ฉันขอทำงานเพิ่มได้มั้ย ? ไม่กี่ชั่วโมงก็ได้
เรามีคนมากกว่างานซะอีก
ไม่รู้น้องชายฉันคิดอะไรอยู่ ตอนพาคนอย่างเธอมาอยู่ด้วย
หมดเวลาพักแล้ว กลับไปทำงานเดี๋ยวนี้
ไข้ไม่สูงเกิน ฉันเคยเห็นไข้หัดที่แย่กว่านี้
อีกสองสามวัน ฉันจะมาดูอีกทีนะคะ
ยังดีนะคะที่เค้าเป็นตอนอายุเท่านี้
คุณควรให้ลูกสาวคนเล็ก อยู่ห่างๆเค้าไปก่อน
ไปก่อน คอนนี่
ฉันจำคุณได้นะ
-เหรอคะ? -ใช่ จากโรงเรียนไง
ฉันไม่ต้องการคำแนะนำ การเลี้ยงลูกสาวจากคุณหรอกนะ
ค่ะ
พี่ไม่ต้องไปที่บ้านนางนั่นหรอก
ลองไปหาที่บาร์ ไม่ก็ซ่อง
เค้าต้องอยู่สักที่
แม่บอกว่าเพราะสงคราม เค้าเลยมั่วไปทั่ว
โทษที
พี่หาใหม่ได้อยู่แล้ว ถ้าพี่อยากจะมี
พี่ยังสวยเลือกได้
เออ ผู้ชายที่นี่ได้โดน ร็อบ ตามมาขู่ จากข้างหลังฉัน
แม้แต่ตอนเค้าไปทำงานนอกเมือง
นั่นใช่ จอร์จ รึเปล่า ?
-ใช่ -ต้องแอบมาเจอเค้าที่นี่ จริงเหรอ?
ฉันอยู่กับพี่ ถ้าแม่ถาม นะ ?
-เคนะ ? -ก็ได้ ระวังด้วยล่ะ
ดีค่ะ
ชาร์ลี จะเอามาคืน ตอนแวะมาคราวหน้านี่
ทางผ่านที่ทำงานพอดี ฉันเลย..
-จากโรงทอผ้าเหรอ ? -เอ่อ เดินอ้อมไกลว่ามั้ย
-ฉันต้อง... -พวกผึ้งเป็นไงบ้างคะ?
พวกมันสบายดี ขอบคุณนะ
ร็อบ ทิ้งเราไปแล้ว
มันเกิดขึ้นมาสักพักแล้วล่ะ
ฉันจ่ายค่าเช่าไม่ไหวด้วยซ้ำ
ฉันเอาแต่คิดว่าฉันน่าจะ
เก็บของและพาชาร์ลีหนีไปเลย แต่..
ค่ารถไฟมัน เกินปัญญาฉันตอนนี้
-คุณต้องการเงินเหรอ ? -เปล่า ไม่นะ ฉันไม่ได้จะ..
ฉันเขียนจดหมายหาพ่อแล้ว เค้าคงจะช่วย
ฉันก็แค่.. อยากเล่าให้คุณฟัง
ขอโทษค่ะ ฉันคง.. มาผิดเวลาสินะ
ขอบคุณสำหรับหนังสือนะคะ
คุณบอกลากันแบบนี้แล้วเหรอ?
เหลือแค่นี้ใช่มั้ย ?
ชาร์ลี เอามาเล่นน่ะ
มันไม่ใช่ของเล่น
ลูกคิดถึงคุณ
เค้าไม่เป็นไรหรอก
จำได้มั้ย ร็อบบี้?
ผมไม่เคยเจอใครเหมือนคุณเลย
งั้นบอกลาฉันให้ดีสิ
เราจะถูกไล่ออกจากบ้าน
เธอต้องหัดดูแลตัวเอง
และลูกของเธอด้วย
ไม่ ลูกของเรา
อย่ามาพูดดี
เธอก็ทำแบบนี้ตลอด
ทำให้เรื่องมันยาก
ร็อบบี้ ?
ร็อบบี้ เราคือครอบครัวเดียวกันนะ
สรุปว่า คุณเจ็บตั้งแต่ คลอดลูกออกมาใช่มั้ย ?
-ใช่แล้วล่ะ -นานแค่ไหนแล้วคะ?
ทอมมัส จะสิบขวบวันอังคารนี้ค่ะ
-คุณรู้ใช่มั้ยคะ เดี๋ยวนี้ไม่แพงแล้ว - ค่ะ
คุณไม่อยากให้พ่อฉันดูให้สินะคะ
ต่อไปค่ะ
สัญญาที่บอกว่าเราผลิตยาเพื่อทุกคน
แต่ตอนนี้กับคิดค่าใบเสร็จสั่งยาเนี่ยนะ
จีน ผมเป็นทนาย
ผมเก็บเงินตั้งแต่ คนมานั่งในห้องผมแล้ว
งั้นเธอกลับไปทำงานต่อเหรอ คนที่คอติดเชื้อน่ะ ?
ใช่เลย ผู้หญิงพวกนี้
พวกเขาทำงาน และก็เก็บเงียบ
แล้วไม่บ่นสักคำ
ฉันคิดว่า ฉันน่าจะทำให้เปลี่ยนแปลงได้ ที่นั่น
แล้วเธอหาคนมาช่วยงานที่บ้านยังล่ะ ?
ยังเลย ฉันว่ามันแปลกๆนะ ถ้ามีคนอื่นมาอยู่ด้วย
กลัวเค้าจะเจอความลับรึไง?
แล้วคุณล่ะ?
น้องสาวซาร่ามาช่วยน่ะ
เธอหน้าเหมือนซาร่าเลย
หลังแม่เสีย พ่อไม่เคยซื้อสบู่ที่แม่ใช้อีกเลย
ส่วนผมนี่โง่เหมือนเคย
ขอโทษนะ ที่ฉันไม่ได้มางานศพของเธอ
-เราไม่จำเป็นต้องอยู่คนเดียวนะ -จิม
เราแค่นั่งด้วยกัน แล้วก็..
..บ่นเรื่องการเมืองอังกฤษ จนใครคนหนึ่งตายก็ได้
เราคงจะมีความสุขดีนะ
เราจะมี
จะเก็บไปคิดดูใช่มั้ย ?
ชาร์ลี แม่ไปแล้ว แซนวิซอยู่บนโต๊ะนะลูก
ตีกลับผู้ส่ง
แอนนี่ !
กรรไกร กรรไกรฉัน!
เอาออกเลย ระวังด้วย!
เอามันออกเร็ว!
เกิดอะไรขึ้น?
ถอยไป
พังเละ
ยัยโง่เอ้ย!
ลิเดีย! พี่ก็รู้เค้าเป็นยังไงตอนบ่าย
ลองคุยกับเค้าก่อน
ช่างโรงงานเวรนี่
-ฉันเกลียดมัน -ฉันรู้ แต่..
แอนนี่!
กลับมาเดี๋ยวนี้!
ช่างหัวแม่ง
สวัสดีค่ะคุณนาย บีวิค ขอโทษนะคะ นี่มันสองสามวันแล้ว
คือคอนนี่ เธอ..
ฉันพยายามให้เธออยู่ห่างๆแล้ว แต่เรามีแค่ห้องเดียว
แม่ฮะ?
แม่!
♪ When he went away
♪ The blues came in and met me ♪
♪ If he stays away
♪ Old rockin' chair will get me ♪
♪ All I do is pray
♪ The Lord above gonna let me
♪ Walk in the sun once more
♪ Can't go on
♪ Everything I have is gone
♪ Stormy weather
-♪ Since my man and I...
♪ Ain't together
♪ Keeps rainin'...
♪ Stormy weather
♪ Since my man and I ain't together... ♪
ชาร์ลี !?
โทษนะ
ชาร์ลี!
ชาร์ลี เดี๋ยวก่อน ลูกมาทำอะไร?
ผมมาตามหาแม่
แต่ลูกออกมาวิ่งแบบนั้นไม่ได้นะ
แล้วแม่ทำอะไรน่ะ? - เปล่านี่
นั่นมันไม่จริง
เป็นอะไรมั้ยคะ?
ให้ไปส่งรึเปล่า ?
โดนไล่ออกมาน่ะ
ฉันเลยมาดื่ม
เต้นกับผู้ชาย ที่ชื่อก็ไม่ได้ถาม
คุณคงคิดว่าฉันแย่มากสินะ
ไม่เลย
- วันก่อนคุณเย็นชากับฉันมากเลย - ฉันขอโทษ
-ฉันนึกว่าเรา... - ไม่ใช่เพราะคุณ
เป็นไรมั้ย?
มีเด็กผู้หญิงตัวเล็กคนหนึ่ง ตายวันนี้
ถ้าฉันไปเยี่ยมเร็วกวว่านี้
ถ้าแม่เด็ก.. เรียกฉันมา...
ฉันน่าจะไปหาก่อน
มาเถอะ
แม่ครับ!
อะไรอีก?
คุณพระ..
เราโดนไล่ที่แล้ว
แม่บ้านคนสุดท้ายออกไป หลังที่พ่อฉันเสียน่ะ
แล้วเรา..กินข้าวกับคุณมั้ย?
ห้ะ!
แน่นอนสิ
คุณใช้ห้องนี้ได้นะ
โทษที มันค่อนข้างจะ..
ไม่มีใครใช้มา 20 กว่าปีแล้ว
- แล้วห้องคุณล่ะ? - อยู่ข้างล่างน่ะ
ฉันว่าจะให้ ชาร์ลี อยู่ห้องนี้
มันเคยเป็นเตียงของฉันน่ะ
มันคงทนไม่พอ ให้ใครมากระโดดบนนั้น
แล้วฉันดูเหมือนคน ชอบกระโดดบนเตียงมั้ย?
ก็นิดนึง
พวกผึ้งมีตา 5 ดวง กับกระดูกอีก 1 ชิ้น
และช่วงท้องหลังของมันมีเหล็กใน
นางพญาผึ้งไม่เหมือนกับผึ้งทั่วไป
เพราะมันจะไม่ตายหลังจากต่อย
มีขนาดใหญ่กว่าสองเท่า
แล้วยังมีอายุยืนกว่า 30 เท่าอีกด้วย
นางพญาไม่ได้ปกครองฝูง
ไม่มีใครปกครองทั้งนั้น
มันตัดสินใจทุกอย่างร่วมกัน
เพียงแต่มันไม่ใช้คำพูด หากเป็นการเต้นแทน
ถ้าเราสังเกตุจะรู้ว่า พวกเค้าคุยกับเราตลอดเวลา
ต่อไปค่ะ
เชิญนั่งค่ะ
คุณหมอ มาร์คัม บอกว่า ถ้าคนเลี้ยงเกิดกังวล พวกมันจะย้ายรัง
เราสามารถปลอบผึ้งได้ ด้วยการเคาะ แล้วพวกเค้าจะ ตอบกลับด้วยเสียงหึ่งๆ
หากไม่มีผึ้ง โลกใบนี้จะไม่มีดอกไม้และผลไม้
ที่เรามีคงแค่ทุ่งหญ้าโล่งๆ
คุณหมอมาร์คัม ยังบอกอีกว่า ถ้าพวกผึ้งตายกันหมด
คงถึงจุดจบของโลก
บินไปที่ดอกไม้สีม่วงนะ
-คุณหมอ มาเต้นกับเราสิครับ -ไม่จ้ะ ไม่ดีกว่า
มาฮะ
เร็วครับ ขยับเท้าเลย
ชาร์ลี น้อยหน่อย
คุณทำแบบนั้นก็ได้
อาจจะเพิ่ม
และก้าว
แล้วถอย
ใช่
ถอย
แบบนั้นเลย
จักรยานนี่ ?
อย่าบอกนะ
ยังไงคุณเวลส์ ก็จะทิ้งมันอยู่แล้ว
แค่หยอดน้ำมันหน่อยเอง
ฉันรับไว้ไม่ได้...
ขอบคุณนะ
ขอบคุณ
ฉันเคยชอบไปเที่ยววันเสาร์ แม้แต่มีชาร์ลีแล้ว
ฉันจะเต้นจนรองเท้าพัง
จนเท้าเปล่า ฉันก็เต้น
ทำมันได้ยังไง ถึงได้..
เป็นตัวเอง?
ฉันเหรอ?
เป็นคนอื่นไม่ได้สินะ
แม่!
ชาร์ลี ชาร์ลี เราคงต้องปล่อยมันไปนะลูก
คุณจะทำอะไร ?
จีน ระวังนะ
น้ำเย็นมาก
หมอมาร์คัม!
เย้!
คุณต้องหนาวมากแน่ๆ
ขอบใจ ลิเดีย
เดี๋ยวหยิบชาให้
ต้องพูดว่าไง ชาร์ลี?
-ขอบคุณครับ - ยินดีจ้ะ
ขอบคุณ
คุณมีสามีมั้ยฮะ ?
ลูกก็รู้ว่าเธอไม่มีนี่
มันช่างน่าอาย ที่ไม่มีใครเอา
หมอมาร์คัม ให้เธอไปถูพื้น
ฉันยุ่งอยู่ แพม
อย่าทำอะไรให้มันน่ารังเกียจ
ไม่งั้นโรเบิร์ต คงไม่ยอม เรื่องลูกชายเค้าแน่
หมอมาร์คัม ให้ที่อยู่เรา
-แต่น้องของคุณกลับไล่เรา -รู้เรื่องเธอมั้ยล่ะ?
เธอเป็นพวกผิดปกติ
มีข่าวลือแปลกๆ
กับผู้หญิงอีกคน
เดี๋ยวนะ จะบอกว่า..?
คุณหมายถึง?
เร็ว! เร็ว! ในถ้ำหมาจิ้งจอก!
มือระเบิดกำลังตามมา!
ปัง ปัง ปัง ปัง!
ตูม!
อะไรเนี่ย?
อะไรอะ?
ไม่รู้วะ
ยังไงก็ นายเก็บไว้ดิ
-ไม่ ฉันไม่เอาหรอก
ไม่ น่ากลัวออก ไม่รู้ว่าผ่านอะไรมาบ้าง
น่าสงสัยจัง คืออะไรนะ?
ว้าวว
นี่มัน..
ได้ยินแม่พูดว่า ที่รักมาให้ฉันจูบซะดีๆ
แล้วหมอมาร์คัม เป็นเพื่อนสนิทแม่นายเหรอ?
เปล่า เธอเป็นเพื่อนฉัน
เธอมีอ่างอาบน้ำที่บ้านมั้ย ?
มีสิ ใหญ่ด้วย
เป็นแบบติดกับพื้นด้วยล่ะ
แม่ฉันบอกว่าเธอเป็น พวกลักเพศตอนเด็กๆ
ไปเหอะ
ไปไกลๆเลย
โอ๊ย!
ออกไป
ไป
มันเกาะฉัน! ออกไป! จีน ช่วยฉันด้วย
-เอามันออก -เฉยไว้
อยู่นิ่งๆก่อน
ไม่
เราไม่ควร..
ใครทำอะไรกับพวกผึ้งน่ะ?
เปล่า เปล่า แม่เอ่อ...
ฉันจะใส่ชุดพี่สาวค่ะ แต่เอาเข้าเพราะฉันเอวเล็กกว่า
เค้กสามชั้น เหมือนตอนที่ฉันยังเด็ก
-แม่อาจซ่อนน้ำตาลที่แบ่งมา -แกสายนะ
เราเก็บได้ 25 ออนซ์แล้ว พ่อฉันจะหาบ้านที่เหมาะให้เราเร็ว ๆนี้
เรายังไม่ได้เลือกวันแต่งเลย ใช่มั้ย ร็อบบี้?
อย่ารีบร้อนสิ
ใครเดินส่งคุณในพิธีคะ แพม?
พ่อแม่คุณตายก่อนแล้ว ใช่มั้ย ?
ใช่ ถูกแล้ว
คุณเก่งมากเลย ที่เลี้ยงเค้ามา
นั่นแหละเธอล่ะ
เรารู้จักวางแผน
ฉันเจอลิเดียในเมืองด้วย
เธอได้งานทำแล้ว
ไปเป็นขี้ข้าหมอหญิงนั่น
แม่บ้าน
ก็มีเกียรตินะ
พี่เค้าดูสบายดี
ชาร์ลีชอบมากเลย เค้าพูดแต่เรื่องดูแลผึ้ง
ฉันคงไม่แปลกใจ ถ้าพี่เค้าจะมีใครใหม่เหมือนกัน
ลิเดีย!
บ้านสวยนี่
มาทำอะไรที่นี่ ?
งานอย่างเดียวเหรอที่เธอได้ใหม่ ?
-คุณกลับไปจะดีกว่า -มีคนอื่นแล้วสินะ ?
-สนใจด้วยเหรอ? - สนสิ
ชาร์ลีเป็นลูกของผม
เค้าต้องการพ่อ ที่สอนให้เค้าเป็นลูกผู้ชาย
คุณเองก็ต้องการผมเหมือนกัน
ผู้หญิงคนนั้นล่ะ?
หล่อนไม่ใช่คุณ
ไม่อยากให้ผมกลับมาเหรอ?
ฉันไม่เคยอยากให้คุณไป
ไม่
ผมจะเอา ชาร์ลี
ไปเมื่อไหร่ก็ได้
แม่มีคนอื่นเหรอ?
ก็ลูกไง
หลับซะ
ฝันดีจ้ะ
คุณละเมอด้วย
จริงเหรอ?
ฉันพูดว่าอะไร ?
ไม่รู้จะพูดดีมั้ย
ทำไมล่ะ?
คุณท่องประเภทของเพนิซิลลิน
ฉันมีแต่ความลับที่น่าเบื่อทั้งนั้นเลย
ไม่จริงสักหน่อย
คุณรู้มาตลอดเลยเหรอ ?
ฉันรักใครบางคนน่ะ
โรส
ฉันไม่รู้ว่ามันคืออะไร
แต่มันก็เป็นแบบนั้น
เราเคยชอบเดินไปที่ทะเลสาบกัน
เราเจอผู้ชายบางกลุ่มเข้า..
โรส เจ็บสาหัส
หลังจากนั้น...
...พ่อก็รู้สึกว่า ฉันไม่ควรอยู่ที่นี่
เค้าบอกว่าเมืองนี้ เล็กเกินกว่าจะมีความลับ
ฉันเลยหนีไป
ไม่เคยอยู่ที่ไหนนานพอ ให้คนอื่นๆมารู้จักฉัน
แต่ความลับก็หลุด มาที่เมืองใหญ่ได้เหมือนกัน
แล้วพ่อก็ตาย
เหลือแค่บ้านของเค้า
และพวกเค้าต้องการหมอที่นี่
และฉันเองก็มาคิดว่า คงต้องหยุดวิ่งหนี
แล้วทำสิ่งดีๆให้กับที่นี่สักที
ตายห่า!
มันจำนายได้
แล้วพวกมันจำได้ยังไง ?
ไม่ใช่มัน เธอต่างหากล่ะ
พวกผู้หญิงเคยจูบกันเองรึเปล่านะ ?
ชาร์ลี ?
-เห็น ชาร์ลี ผ่านมาบ้างมั้ยคะ ? - ยังไม่เห็นเค้าเลย
-โทษทีนะ -เค้าคงแค่ไปเล่น
ฉันแค่อยากรู้ว่าลูกอยู่ไหน โทษที
ลิเดีย?
ชาร์ลี! อยู่นั่นเอง
ลูกยังไม่ได้กินข้าวเย็นเลย ลูกคงหิวมาก
เป็นไรมั้ย?
มีอะไร? เกิดอะไรขึ้น?
ไม่ได้ไปมีเรื่องมาใช่มั้ยเนี่ย?
จอร์จ จับของเธอ
ข้างล้างนั้น
ทำไมเธอถึงอยากให้เค้าจับนะ ?
-โทษนะ จิม -ไม่เป็นไร
ขอบใจ
เอาล่ะ
- นี่ของคุณ -ขอบใจ
และหนุ่มน้อย
ขอบคุณฮะ
ไม่ ที่รัก ฉันเต้นแบบเธอไม่ได้
ไม่เอา!
เอ่อ ฉัน..ไปล้างจ้านดีกว่า
ผมควรพา เม็ก กลับบ้านแล้ว
เรา.. เราเริ่มสนิทกันมาก
เมืองนี้มันแคบ จีน
ไม่มีใครรู้เรื่องนี่
- สามีเธอทิ้งไปแล้ว - แต่เค้าก็ยังเป็นสามีเธออยู่
ยังไงกฎหมายก็เข้าข้างเค้า เค้าอาจจะเอา ชาร์ลี ไปได้เลยนะ
ลิเดีย รู้รึเปล่า?
ชาร์ลี รู้อะไรบ้าง?
- ไม่รู้ - ดีแล้ว
ตอนนั้น
ที่ผมยอมทำทุกอย่าง เพื่อให้คุณหันมามองผม
แบบที่คุณมองเธอ
มันไม่ง่ายกว่าเหรอ ?
ฉันเสียใจ
แล้วเราจะเจอคุณกับเม็กอีกได้มั้ย ?
ได้ ได้
แน่นอน
มันไม่มีความรับผิดชอบนะ จีน
เม็ก หลับสนิทเลย
ผมคงต้องพาเธอกลับบ้าน ยังไงก็ขอบใจนะ
- ขอบคุณค่ะ - ไม่ต้องส่งเราหรอก
ลาก่อนค่ะ
มันจะไม่เป็นไร ฉันสัญญา
ยังไม่นอนเหรอ ?
จะมีใครเอาผมไปเหรอฮะ ?
ทำไมถึงคิดแบบนั้นล่ะ ?
ชาร์ลี ทำไมลูกคิดแบบนั้น ?
ไม่รู้ฮะ
นอนนะ
เรามีเวลาตัดสินใจอีกเยอะเลย
-ทำไมไม่บอกผมก่อนหน้านี้? -ฉันไม่รู้
ก็ฉันไม่รู้ว่าท้องนี่
- ไร้ยางอายกับนางหมอนั่น - ฉันรู้
- อ้าว แม่ -ชาร์ลี
- ลูกได้ไปพูดอะไรรึเปล่า? -เรื่องอะไรฮะ?
อย่าโกหกแม่นะ
ผมเปล่า
จำได้มั้ย ผมสัญญา ว่าจะพูดความจริง
จริงด้วย ขอโทษนะ
ว่าไง ชาร์ลี
อะไร ไม่กอดเหรอ ?
มานี่เลย
หวัดดี
- เป็นไงบ้าง? - สบายดีล่ะ
-บ้านสวยเวอร์ -ฉันรู้
ว้าว
- เชิญเลย - ขอบใจ
ฉันยืนมาทั้งวันเลย
จอร์จ บอกฉันต้องดูแลตัวเอง
เค้ากำลังจะได้งานที่โรงแรมน่ะ
เธอไม่ได้ชิงสุกก่อนห่าม ใช่มั้ย ?
ก็..
เนี่ย...
ใช่
- อย่างงี้นี่เอง - เราจะโอเค
แต่เธอไม่รู้หรอกนะ
ตอนนั้นฉันก็ไม่รู้
ฉันรู้นะ
เค้าทำให้ฉันรู้สึกเหมือน ฉันจะมีชีวิตยังไงก็ได้
พี่เข้าใจใช่มั้ย?
- อืม -เข้าใจใช่มั้ยล่ะ?
อืม
ใช่
เข้าใจสิ
-แม่? - ชาร์ลี
ชาร์ลี?
ชาร์ลี
ลูกรัก ถ้าลูกเห็นอะไร เราน่าจะคุยกันนะ
หยุดพูดได้แล้ว
- ขอร้องล่ะ ชาร์ลี - พอแล้ว!
- งั้นเรา.. -พอได้แล้ว!
แม่สัญญาว่าจะบอกความจริง!
แม่ชอบเก็บความลับ แล้วก็ไม่บอกผม!
แม่มันพวกผิดเพศ!
ฉันไม่รู้จะบอกลูกยังไง
ฉันขอโทษด้วยนะ
ฉัน...
เราจะอธิบายยังไงดี?
เค้าต้องเข้าใจว่า เค้าควรจะเก็บเงียบ
นั่นคุณห่วงเรื่องนั้นเหรอ ?
-ถ้าเค้าบอกคนอื่น.. -อาทิตย์หน้าเค้าก็เปิดเทอมแล้ว
เราทำให้เด็ก10 ขวบ เก็บความลับไม่ได้หรอกนะ
แล้วเราจะเอายังไง?
ฉันต้องการเรา
จำมันไว้นะ อีกไม่กี่วัน ไม่กี่อาทิตย์
จำมันอย่างสุดหัวใจ
พ่ออยู่มั้ยฮะ?
ขึ้นข้างบนกันเถอะ
ไปกัน
ชาร์ลี!
ในบ้านก็ไม่มี
จักรยานก็ไม่อยู่นี่
-เราไป...? -ได้
แม่กับคุณหมอ มาร์คัม จูบกันที่ปาก
ผมเห็น
เค้าจูบกันไปทั่วเลย
อะไรนะ?
เค้าจับตรงนั้นแม่
ข้างล่างนั่น
ให้ตายเถอะ
ลูกเห็นเหรอ ชาร์ลี?
ผมจะถูกพาไปที่อื่นรึเปล่า ?
ไรนะ?
ผมจะถูกพาไปอยู่ที่อื่นมั้ยครับ?
ไม่หรอก
ไม่ ไม่ ไม่
ถ้าพ่อยังอยู่นี่
แล้วเค้าจะอยู่ที่ไหน?
บ้านฉันไม่มีห้องนะ
เค้าจะอยู่ที่นี่ไปก่อน
ถ้าเธอมาตามหาเค้า ฉันต้องเป็นคนรับหน้าสินะ?
-ไม่หรอกน่า -นั่นลูกแกนะ โรเบิร์ต
- ต้องมีคนดูแลเค้า -งั้นผมก็จะอยู่นี่
-อะไรนะ? -จนกว่าเราจะหาบ้านได้
- แล้วมันเมื่อไหร่ล่ะ? - ไม่นานหรอก
ชาร์ลี!
ชาร์ลี อยู่นี่รึเปล่า?
ชาร์ลี ชาร์ลี แม่ขอโทษ กลับกันเถอะ
- มาเถอะลูก กลับบ้านกัน -ชาร์ลี จะอยู่ที่นี่กับฉัน
ชาร์ลี? ชาร์ลี ไม่เอาน่า
ผมอยากอยู่กับพ่อ
ไม่ ไม่ ลูกไม่เข้าใจว่ากำลังพูดอะไร
ไม่ได้ยินเหรอ? เธอไปซะ
ไม่
ร็อบ ร็อบ คุณไม่ดูแลเค้าอยู่แล้ว
ไม่ต้องมาสอนเรื่องลูกฉัน ชาร์ลี กลับไปข้างบน!
-ชาร์ลี! - เดี๋ยวนี้
-ร็อบ ขอร้องล่ะ - ชาร์ลี อยู่ที่นี่
-หรือ จะไปเจอกันที่ศาล - อะไรนะ?
เค้าจะพูดเรื่องน่าขยะแขยง อย่างที่เธอทำกัน!
น่าขยะแขยงเหรอ? นี่เค้า
ถ้ามาที่นี่อีก ฉันจะเรียกตำรวจ
แล้วเธอจะไม่ได้เห็นหน้าลูกอีก
เราอาจจะต้องกลับก่อน
ชาร์ลี
มากับป้านะ
( พวกลักเพศ )
ฉัน..
ต้นไม้เจ็บรึเปล่าตอนพ่อตัดมัน?
มันแค่ต้นไม้
แต่ต้นไม้ก็มีชีวิตนะฮะ
ถ้าคุณพาเค้าไปศาล
เค้าจะให้การเรื่องความสัมพันธ์ของคุณ
จะไม่มีผู้พิพกษาคนไหน ยอมให้เอา ชาร์ลี ไปหรอก
มีประกาศอยู่ทุกฉบับ
พวกเค้าต้องการหมอ
แต่มีรับรองแค่ที่เดียวเองนี่
คุณไม่มีทางไปรอดที่เมืองนั้นแน่
ยิ่งใช้ชีวิตแบบนี้ด้วย
คนพวกนั้นไม่เปลี่ยนใจหรอกนะ
พวกเค้าจะไม่เอาหมอแบบคุณอีก
พวกเค้าไม่ต้องการหมอแบบฉัน
ไม่
ขอบคุณที่ให้ฉันมาเจอนะ จิม
คุณจะมาเยี่ยมกันอีกมั้ย?
กับเม็ก?
ขอดูก่อนนะ
มันค่อนข้างไกลน่ะ
มันคิดว่าเป็นพ่อของเค้าเหรอ
แค่มันได้กับเมียฉัน
ไม่สำคัญหรอกว่าเค้าคิดอะไร ยังไงกฎหมายก็เข้าข้างแก
ไม่มีใครต้องการหล่อนที่นี่
เธอทำงานไม่ได้ เดินมาตลาดก็ไม่ได้
คืนนี้จะอยู่ช่วยมั้ย ? เรื่องแอนนี่น่ะ
เธอรู้ตัวรึเปล่า ?
ก็คุยกันไว้แล้ว
คงไม่ยอมง่ายๆแน่
เธอคงรู้ อะไรจะดีสำหรับเธอ
หยุดนะ!
ฉันต้องคิดให้รอบคอบ
จิมบอกว่า มีโอกาสที่นั่นเยอะ
-ไม่ใช่แค่อาชีพหมอ แต่ทุกอาชีพเลย - ฉันจะไปเอาลูกมา
-ไม่ได้นะ! -ฉันต้องไป
ฉันจะเป็นแม่แบบไหน ถ้าทิ้งลูกไว้ที่นั่น
ฉันทนอยู่แบบไม่มีเค้าไม่ได้
- ไม่ได้เหรอ? - ก็ไม่ได้ไง
เราน่าจะคิดถึงผลที่ตามมา
ฉันคิด
ฉันพยายามอยู่ห่างคุณแล้ว
ลิเดีย ลิเดีย! คุณก็รู้ โรเบิร์ต จะโทรเรียกตำรวจ
ฉันไม่สน
- ฉันแค่อยากให้ลูกกลับบ้าน - แล้วยังไงต่อ?
เราต้องคิดเรื่องนี้ให้ดีนะ
เราพาเค้ามาที่นี่เฉยๆไม่ได้ มันอาจจะแย่ไปกว่านี้
แต่ถ้าเราพูดกับโรเบิร์ตว่า เราจะไปกันเงียบๆ
ไม่ให้ใครรู้
เค้าอาจจะยอม ปล่อยชาร์ลี ไปก็ได้นะ
ขอบคุณที่มา
นั่นใครมาฮะ?
อยู่ในนี้นะ
เกิดอะไรขึ้นฮะ?
มีอะไรกันแน่?
เอาล่ะ แอนนี่ แกต้องนอนลง
เราต้องแก้ไขสถานการณ์ของแก แกต้องใจเย็น
โอ๊ย! ปล่อยหนู!
-ร็อบ มาช่วย.. ร็อบ.. - ปล่อยหนูนะ!
ปล่อย! ปล่อยหนูนะ! แม่!
ไม่นะ!
อย่า!
ไม่!
ได้โปรด อย่าทำ!
แอนนี่เป็นอะไร?
เปล่า
ห้ามพูดถึงเรื่องนี้ เข้าใจมั้ย ?
ผมว่าผมควรไปบ้านคุณหมอ มาร์คัม ผมต้องไปปดูพวกผึ้งหน่อย
นี่ แกต้องหยุดพูดเรื่องผึ้งได้แล้ว
พวกมันฟังผม
มันไม่ได้ฟังแกหรอก
แกจะเป็นแบบนี้ไม่ได้ ชาร์ลี
เป็นลูกผู้ชายซะ
ถ้าเป็นไม่ได้ล่ะ?
ไม่ใช่ทุกคนจะเป็นแบบพ่อ
นี่แกพูดบ้าอะไร?
ฉันถามว่าแกพูดบ้าอะไร?
เดี๋ยวฉันกลับมา แกห้ามไปไหน
เป็นยังไงบ้าง แอนนี่ลูก?
แกรู้สึกยังไงบ้าง? ไม่เป็นไรใช่มั้ย?
ช่วยด้วย!
คุณหมอฮะ!
-ชาร์ลีเหรอ? -ชาร์ลี
- แอนนี่ต้องการคุณ -อะไรนะ?
- เธอแย่แล้ว - ฉันจะไปเตรียมของ
-งั้น ฉันไป.. - ไม่ คุณรอนี่ ฉันจะจัดการเอง
- ชาร์ลี เกิดอะไรขึ้น? - แม่สัญญา! ว่าจะไม่โกหกผม
แม่รู้จ้ะ
แม่ขอโทษ
- แม่คิดถึงลูกมากเลย - ยังไม่บอกความจริงผมอีก
แม่รักจีน
รักจริงๆ
แต่แม่ยังเป็นคนเดิม
ไม่มีอะไรเปลี่ยนไปเลย
ฟังนะ
การโกหกกับเก็บความลับ มันต่างกัน
ลูกไม่มีทางจะรู้ทุกเรื่องของแม่
เหมือนที่แม่เองก็ ไม่มีทางรู้ทุกเรื่องของลูก แต่..
มันไม่เห็นเป็นไรเลย จริงมั้ย?
หัวใจเต้นเร็วผิดปกติ
พวกนั้นใช้อะไร? เป็นแบบคมหรือแบบท่อ?
แบบท่อ
นี่ผ่านมานานเท่าไหร่แล้ว?
-นานเท่าไหร่? -ประมาณชั่วโมงที่แล้ว
ที่คุณทำมันผิดกฎหมาย
เธอต้องไปโรงพยาบาลด่วนเลย
เธอต้องเย็บแผลมดลูก
คุณเคยทำมั้ย? คุณทำได้มั้ย ได้โปรด?
ได้โปรดนะ?
- ฉันไม่แน่ใจ - ได้โปรดเถอะ
ขอร้องล่ะนะ
ให้หัวเธอต่ำและยกขาเธอขึ้น เร็วเลย
เอาล่ะ
ฉันต้องฆ่าเชื้อ
ชาร์ลี ขึ้นไปข้างบน
ชาร์ลี ขึ้นไปบนห้องลูก แล้วอยู่ในนั้น
- ชาร์ลีไม่ได้อยู่นี่ - ถอยไป
เค้าอยู่ไหน?
- หยุดนะ หยุด - ถอยไปสิโว้ย !
- ร็อบ! - อย่าสะเออะมาจับ!
- ชาร์ลี! - กลับมานี่!
- ออกไปซะ - เค้าอยู่ไหน?
-ออกไปจากบ้านนี้ - ลูกกูอยู่ไหน ลิเดีย?
ในนั้นเหรอ?
มันเป็นผู้ชายพอสำหรับเธอเหรอ?
คุณเทียบเธอไม่ติดเลยแหละ
มันโสโครก ลิเดีย ฉันจะไม่ยอมให้มันอยู่เมืองนี้หรอกนะ
ฉันเตือนเธอแล้ว ฉันเตือนแล้วนะ!
- แม่! - เราจะทำอย่างที่เราต้องการ
แล้วไงต่อ?
แล้วยังไงต่อ ก็เรื่องของฉัน
ฉันไม่ไปกับแกหรอก เพราะแกมันน่าสมเพช!
เร็วสิ!
-ออกไปจากฉันนะ! -อยู่เฉยๆ!
-หยุดนะ! -อยู่นิ่งๆ!
แม่ครับ!
ลิเดีย!
อยู่นิ่งๆ!
ตื่นเร็ว!
เร็วสิ ตื่น!
ตื่นเร็ว ขอร้องล่ะ!
มองหน้าฉันซะ
เธอยังเป็นเมียฉัน
เร็วสิ!
อย่านะ!
-แม่! - ชาร์ลี
ชาร์ลี ชาร์ลี...
ไม่เป็นไรครับ แม่ พวกเค้าแค่ย้ายรัง
แม่ครับ ดูสิ พวกเค้ากำลังเต้นกัน
แอนนี่
พักซะนะ คุณหมอคะ
ขอบคุณนะ ขอบคุณ
คุณจะอยู่ที่นี่ ใช่มั้ย?
เมื่อหน้าร้อนจบลง พวกผึ้งจะหลบอยู่ในรัง
อะไรเหรอ?
ฉันดูเท้าคุณเต้นน่ะ
เด่วคุณก็ได้ดูอีก
ตอนนี้ ฉันอยากให้คุณ ช่วยดูชาร์ลีเก็บของให้หน่อย
ฉันคงไม่ได้คุยกับพวกเธอแล้ว
เธอคงจะไม่รู้ว่า ฉันกำลังทำอะไร แต่..
เธอจะไม่เป็นไรนะ
พวกเค้าทำอะไรตอนหน้าหนาวฮะ ?
นอน กิน
รอวันที่ความอบอุ่นจะกลับมาอีกครั้ง
แม่บอกว่าอีกไม่กี่เดือน คุณจะตามเราไป
ฉันต้องจัดการทางนี้ก่อน แล้วตามไปน่ะ
แต่คุณจะไม่มา ใช่มั้ยฮะ?
ผมไม่พูดอะไรหรอก
ขอบใจนะ
คุณเป็นเพื่อนคนโปรดของผมนะ
เธอจะกลับมาสักวัน ใช่มั้ย?
ฝากดูแลผึ้งด้วยนะฮะ
ชาร์ลี วิ่งไปตามคนยกกระเป๋าทีลูก
คงพักใหญ่เลยเนอะ
ก่อนคุณจะมาอยู่กับเรา
ต้องทำหลายอย่างเลยน่ะ
ฉันรักคุณนะ
ฉันก็รักคุณนะ
แม่
รถไฟจะออกแล้ว! รถไฟจะออกแล้ว!
ลาก่อน
ส่วนใหญ่เกือบลืมไปหมดแล้ว
แต่ผมยังจำได้ว่าแม่โบกมือลา
และผมจำได้ว่า จีน กำลังเดินจากไป
ผมจำได้ตอนที่พวกเค้าอยู่ด้วยกัน มีความหมายกันขนาดไหน
ชีวิตของแม่สดใสมากกว่าที่เคย
เมื่อมีจีน เข้ามา
และความรักของแม่ทำให้จีน เข้มแข็งพอที่จะเลิกวิ่งหนี
แล้วภูมิใจในตัวเอง
คลื่นแห่งการเปลี่ยนแปลง กำลังจะมาถึง แม้แต่เมืองนั้นเอง
แต่มันยังเร็วและเงียบเกิน ที่จะได้ยินแม่กับจีนมาอยู่ด้วยกัน
แต่ผมได้ยินเสียงสะท้อนของมัน
พวกเราอีกมากมายกำลังจะตามเสียงนั่นไป